PRC Registration: Steps and Tips

Posted: November 19, 2014 in The RYE Thing

Hello, fellow professionals!

I would just like to share with you some relevant information if you are about to undertake the registration re Oath Taking as professionals.

Things needed:

  • Oath Form
  • 2 documentary stamps
  • Community tax certificate (cedula)
  • Short brown envelope
  • 2 pcs of passport size picture with name plate
  • Pens (color black is preferrable)
  • Pentelpen
  • Glue or stapler

ONLY the following steps (the boldfaced parts) are the ones posted beside the windows area of PRC. The notes, tips, and other details are just included by the writer.



Present downloaded Oath Form to the assigned Verification Officer.

NOTE: Do not forget to complete the necessary information being asked such as the cedula number and others.

Glue or staple one of your documentary stamps on the space where it is required to be adhered onto. After you passed the form, wait for your name to be called by the Verification Officer.

Important documents:

  1. NOA or any valid ID (if you were not able to print out the oath form from PRC web portal).
  2. Documentary stamps (these stamps are available beside the photocopying machine by the entrance gate. Each costs ₱ 21.00; you are required to purchase two (2) documentary stamps.
  3. Cedula (if you still have the one you used during the Board application, that would still be effective IF it is within the 1 year validity since the date you received it).

TIP: There is no long line in front of the personnel where you will pass your NOA or valid ID. Better ask the guards where she is located to avoid confusions.



After verification, proceed to the cashier for payment.

NOTE: Prepare the exact amount for your payment to avoid any hassles. After you received your official receipt, write the following (using your pentelpen) at the back of your envelope:

Name (first line)

Profession (second line)

License number (third line)

TIP: Sometimes, the guard roaming around the Cashier windows asks payers on the queue to proceed to the 3rd floor where there are no long lines as to the ground.



After payment, the Registration Officer will print out the individual registry sheet. You will be required to affix signatures and right thumb mark.

NOTE: You will be given a form wherein you will be asked to write the date and the OR Number onto the back part—you need to pass it to Windows 7. Sit back and wait for your name to be called. Then, a form will be given where you will be required to affix your signature as a specimen. DO NOT STAMP A THUMB MARK, YET.

TIP: You can just save time and sign the document after you went back on the line of chairs (because you need to queue up again for Step IV).



Submit all documents, short brown envelope with 1 passport size picture, and 1 pc documentary stamp to the Registration Officer. The Registration Officer will issue the claim stub.

NOTE: While seated, place one (documentary stamp) and one passport size picture inside the short brown envelope. Wait for your turn to stamp your thumb mark at Window 8. Then, do not forget to receive your “claim slip”.

After you stamped your right thumb mark on the necessary document and received your claim slip, you may proceed to the office releasing the tickets.

Tickets are available at: Room 508 5th Floor, Don Lorenzo Building in front of PRC Building.

Per the personnel at the ticket-office, tickets may be claimed and paid at the venue for oath taking. Seats will be occupied in a “first come, first serve” process.

For LET passers, tickets cost 300php/head;

For guests, tickets cost 200php/head.

TIP: As much as possible, avoid going to the ticket office during noon break.

May God bless and keep you all!



Posted: November 17, 2014 in ---only for HIM---


it                                                                                                                                                                             flows

so                                                                                                                                                                           much

that                                                                                                                                                                         i

can                                                                                                                                                                         neither

breathe                                                                                                                                                                  nor

can                                                                                                                                                                         I

live                                                                                                                                                                         so

the                                                                                                                                                                         pain

digs                                                                                                                                                                       deeper

into                                                                                                                                                                        my

heart                                                                                                                                                                      but

deepest                                                                                                                                                                  into

my                                                                                                                                                                          soul

alone                                                                                                                                                                      i

am                                                                                                                                                                          endeared

and                                                                                                                                                                        salvaged

by                                                                                                                                                                           none

i                                                                                                                                                                              am

a                                                                                                                                                                            carcass

of                                                                                                                                                                           yesterday’s

pain                                                                                                                                                                       where

my                                                                                                                                                                          tomb

sets                                                                                                                                                                        where

ache                                                                                                                                                                      besets

i                                                                                                                                                                               saw

all                                                                                                                                                                            the

madness                                                                                                                                                                 i

felt                                                                                                                                                                          all

the                                                                                                                                                                          sadness

i                                                                                                                                                                               am

torn                                                                                                                                                                         and

ripped                                                                                                                                                                     and

abandoned                                                                                                                                                             by

all                                                                                                                                                                           when

i                                                                                                                                                                              say

all                                                                                                                                                                            i

meant                                                                                                                                                                      all

small                                                                                                                                                                        so

GOD                                                                                                                                                                        my

LOVE                                                                                                                                                                       is

not                                                                                                                                                                          a

part                                                                                                                                                                         of


DISCLAIMER: This blog was written upon request. Though some are sort of cheesy and mushy and green, one can do no better than to reflect. I wrote this on the second quarter of the year, so this may contain contents I did not perfectly comprehend back then. But then again, this one is empirical—anybody can challenge.

1. When you say “I’m feeling cold.”, he won’t give you a jacket… he’ll give you a warm hug. He mastered Discourse Analysis, dude! He knows what your every single word means.

2. He got a very flexible tongue because of Linguistics 101. Cool, right?

3. He knows what Freud added to Maslow’s Hierarchy of Needs. And, he loves Freud because of that. He calls that “reality of life”.

4. He knows when to capitalize and when not to: you can get no “bankcrupt” out of him.

5. He can make your period a sentence and your sentence a period. He is a very accurate interpreter.

6. He studied CBI and ESP, so whatever your FOS is, he will be able to adjust himself for you.
Note: FOS means Field of Specialization. Not the “F” that you think, and the “S” that you assume.

7. He pronounces words correctly, so you both will not have an ugly, crazy conversation such as this:

Girl: What do you want?
Boy: I want a fuck (instead of fact).
Girl: What? Again, what do you want?
Boy: I said, I want a fuck (fact, instead).
Girl: WHAT?
Boy: Give me a shit (sheet, dude), I’ll write it for you, idiot.

-Then the girl gave a shit.-
-Then they broke up-
-The boy cried-

8. He is not an exhibitionist, but he ejaculates his mind well in public. He calls that “brainstorming”.

9. He doesn’t want long talks, guys. He did not even attempt to finish reading Mahabharata!

10. He does not just correct your grammar. He corrects you as a person, too.

11. He knows the answer to my question: What two balls always go together?
*Correct! Venn Diagram, folks. Don’t think of other balls—that is gross.

12. He perfects metaphors. He can compare you to a rat, a cockroach, a worm, a wildebeest but he never will. Why? Because he loves you.

13. He does not believe in “multitasking”. So, he knows he can never love you and another at the same time. He is LOYAL.


14. He, as an English major, can only give you a bleeding nose, NOT a bleeding heart.

Mga Regalong Walang Balot

Posted: November 14, 2014 in The RYE Thing

Alam ko po na marami na ang bumati sa inyo ng “Happy Teachers’ Day” ngayong araw. Siguro rin po, kagabi pa kayo nasasabik na dumating ang umaga dahil alam ninyo na ang araw na ito ay para sa inyo. Kagabi pa rin po siguro nasasabik ang mga estudyante dahil alam nila na hindi kayo magtuturo. Marahil, may ilan na nagbigay ng mga bulaklak, ng mga tsokolate, ng mga manyika o ng iba’t ibang nakapagpasaya ng inyong puso kahit sa maliit na paraan. Lamang po, pagpasok niyo pa lang sa tarangkahan ng paaralan ay may nakaabang na agad upang bitbitin ang inyong dalang bag o makipagkuwentuhan man lang dahil nahihiyang magsabing “Ahy, ako na po ang magdadala ng gamit niyo.”. Panigurado po, pinaghandaan niyo ang araw na ito.

Sa araw na ito, gusto po naming magpasalamat sa mga pagtitiis ninyo. Pinagtiyagaan niyo po kami noong panahong pagpasok namin sa classroom ay amoy araw pa kami kahit hapon na. Kahit na dinurumihan namin ang sahig ng silid na bagong linis lamang ng mga cleaners, naunawaan niyo po kami. Hinabaan niyo po ang pasensiya ninyo kahit alam n’yo pong ilang beses namin kayong napagtawanan nang palihim dahil may chalk ang puwetan ninyo o di kaya’y may sulat ng penteplen sa mukha ninyo. Minsan ding pinaganda ng mga nakadikit na scotch tape sa damit o braso ninyo ang araw namin. Kahit po alam ninyo na minsan namin kayong binola ng “Wow! Ang blooming niyo po ah?”, hindi nag-init ang inyong ulo kahit alam niyong ang totoo, mukha na po kayong haggard dahil kami na ang pangpitong klase niyo. Sa halip, gumanti po kayo ng ngiti. Alam po namin na sa ngiting iyon, hindi niyo po alam kung matutuwa kayo dahil akala niyo totoo, o magagalit kayo dahil alam ninyong inuuto namin kayo.

Pasensiya na po sa pagpapahirap. Sorry po kung madalas, hindi niyo po maintindihan ang sulat namin sa mga essay type test. Sinasadya po talaga namin ‘yon para hindi niyo na basahin dahil wala naman talagang kalaman-laman ‘yon. Sorry po dahil minsan, hindi po talaga kami ang gumagawa ng mga takdang aralin. Tama po kayo, pinapagawa po namin ‘yon sa mga kaklase na kaya naming kutusan o ‘di kaya’y sa mga kaibigan namin na always to the rescue. Minsan na nga po naming pinagtripan kayo nang magpasa kami ng project dahil pinagrambol rambol lang namin ang paragraphs pero ang totoo, sa isang artikulo sa Google lang lahat nanggaling. Hindi niyo na rin po siguro mabilang ang mga idinahilan namin kung bakit madalas pa sa madalas ay hindi kami nakapagpapasa ng mga gawain sa deadline. Kesyo nagkasakit si nanay, si tatay, si lola o kung sinuman, nagbrown-out, nakalimutan sa bahay o walang pampaprint. Salamat po dahil lagi niyong ineextend ang pasahan. Aminin niyo nga po, may deduction na po ba ‘yon kapag ganon? Sorry po kung madalas naming pinagdarasal na sana, malimutan niyo ang visual aids niyo o sana nama’y ‘di gumana ang projector para sa presentation niyo. Alam po namin na pinagpuyatan niyo ‘yon. Pero aminin niyo po, minsan sa faculty room kayo nagsusulat sa manila paper ng lesson.

Pero kahit na po makukulit kami, sana po malaman niyo na mahal na mahal namin kayo. Kahit na mas marami pa ang segundo ng pagtuturo niyo kaysa sa kinikita niyo. Kahit na po mas makapal pa ang mga chinechekan niyo kaysa sa laman ng mga pitaka niyo. Kahit pa mas mahaba pa ang pasensiya niyo kaysa mga oras ng tulog niyo. Kahit na mas maraming beses namin kayong napasimangot kay sa napangiti. Kahit pa mas marami sa amin ang minsang nakalimot kay sa nakaalala. Kahit na mas marami pa kayong oras sa amin kay sa inyong mga kapamilya.

Salamat po, Ma’am at Sir! Kayo po ay mga napakagagandang regalo mula sa Panginoon na hindi na kailangang ibalot pa.

Hindi Sapat ang SPG Lang

Posted: November 14, 2014 in cWRITEicisms


Minsan kong biniro ang kapatid ko na buti na lamang, hindi naging “troga” ang basa at baybay sa salitang  “droga”. Kundi, hindi magandang basahin…

Nangyari ito nang mapuna ko ang pagkakasalangsan ng mga letrang T,L,K,S,H,D sa paalalang SPG (‘Striktong Patnubay at Gabay) mula sa MTRCB (Movie and Television Review and Classification Board) o sa Filipino: Lupon sa Pagrerepaso at Pag-uuri ng Sine at Telebisyon. Ito (MTRCB) ay ang sangay ng gobyerno na sa kalakhang unawa, ay naglalayong protektahan, lalo na ang mga kabataan sa kanilang mga panuorin na magiging instrumento para sa pagpapaunlad ng kanilang moral na aspekto (ayon sa nakapaloob sa MTRCB Vision). Tuwing sabay kaming nanonood sa bahay, madalas naming napupuna ang mga palabas na mayroong paksa na nababahiran ng kahalayan, karahasan, at “double-meaning” mapapelikula man, komentaryo, o palatuntunan. Maraming panahon kaming nakapanood ng mga cartoon at pelikula na sadyang mararahas saan mang anggulo suriin. Maraming lengwahe ang hindi kaaya-ayang pakinggan at maraming mga eksena ang hindi basta-basta maaaring ipakita sa mga bata. Ang mas nakagugulat, “PG” lamang ang grado ng mga palabas na ito. Napaisip tuloy ako kung ano ang mga antas at pamantayan ng MTRCB sa paggragrado. At, ang isa pang mas nakababagabag na tanong, “Mayroon bang nararapat na antas ang “kaselanan” ng mga palabas?”


Nakatatawang isipin na sa ilang mga programa, nagiging konserbatiba ang mga palabas kung saan nilalabuan o lubusang tinatanggal ang mga maseselang bahagi na  naglalaman ng mga eksenang may kinalaman sa “SPG: TLKSHD”. Mabuti ring hindi napahihintulutang banggitin ang mga salitang hindi magandang pakinggan sa tainga sapagka’t tunay ngang ang mga ito ay malaki ang nagiging pangkabuuang epekto sa impresiyon na malilikha sa programa o pelikula. May ilang mga programa rin na nakapokus sa agham, tamang kaugalian, kasaysayan, relihiyon, at marami pang iba. Ito ang mga programang nananatili sa ere sa kabila nang hindi paggamit ng: (a) mga babaeng nagtipid sa tela at naging magara sa kolorete (b) mahahalay na biro, pahayag, at eksena (c) hindi makabuluhang mga diwa. Sa mga ganitong bahagi, tahasang nakikita ang pagpapakitang halaga ng ilang programa sa sensorhip.

Sa kabilang banda, hindi maitatangging kapuna-puna ang napakaraming mga eksena at pahayag na nakakikiliti sa mga manunuod, o mambabasa. Ilang programa ang napalalampas (o pinalalampas) at nahahayaan (o hinahayaan) na maisatelebisyon o maisapelikula kahit  pa ang mga ito ay, sa kabuuan, naglalaman ng napakaraming aktibidad na hindi talaga pangkalakhang masa.

Tampok sa ibang mga programang pantelebisyon at mga eksenang pampelikula ang mga maseselang diyalogo (sa pagitan ng mga karakter), masasakit na salita (sa pagitan ng mga selebriti), madurugong tagpo (sa pagitan ng bida at kontrabida), naghahalikan sa mga eksena (sa pagitan ng mga batang karakter), sobrang nakatatakot na mga bahagi (sa kabuuang impresiyon), at pag-aabuso sa bawal na mga gamot (sa pagitan ng mga artista).

Maaaring sabihing hindi kayang kontrolin ng sangay na ito ng gobyerno ang mga aktibidad at kalayaan ng mga manunuod sa pagpili ng nais panuorin. Ngunit kung ang bagay na ito ay hindi kayang manipulahin, mangangahulugan ba ito na hahayaan na lamang nating nagkalat kahit saan ang mga maruruming mga programa? Walang tatangkilik kung walang tatangkilikin.


Napakalawak ng sakop ng kalayaang ito sa Saligang Batas ng Pilipinas. Ito ay naglalaman ng mga proteksiyong maaaring gamiting sandata ng sinumang inaakusahang lumabag sa karapatang pantao ng nagrereklamo kung pelikula o palatuntunang pantelebisyon ang pag-uusapan.

Oo nga’t ang sinuman ay may karapatang magdesisyon sa pamamaraan ng kanyang pagpapahayag. Subalit, hindi lahat ay may kakayahang magpahayag nang tama. Kung ang sex education lamang, halimbawa, ay nagdulot ng mga kumukulong debate sa Kongreso, sa partikular na mga talakaying “maituturo ba nang tama ito” o “magdudulot lamang ito ng kahalayan sa pagitan ng nagtuturo at tinuturuan”. Hindi baga’t patunay lamang ito na ang mga Pilipino ay hindi pa nagkakaisa sa kung ano ang mga bagay na “nararapat” at “hindi nararapat”? Samakatuwid, kung sa eskuwelahan na pormal ang paraan ng pagtuturo ay ibinibilang na maselan ang usaping nabanggit, hindi ba’t higit na nararapat itong pagtuunang pansin kung tatalakayin o isasama sa telebisyon o pelikula kung saan ang mga punong-abala o artista ay kayang-kayang ipahayag ang anumang tema sa pamamaraan na nais nila?

Dito nararapat pumasok ang MTRCB. Dahil pangunahing gampanin ng institusyong ito na protektahan ang mga manunuod sa mga posibilidad ng korupsiyon sa kanilang pag-iisip, mahigpit na pangangailangan sa mga media kagaya ng pelikula at telebisyon ang mas mainam na pagsasala. Sa madaling letra, ang lebel ng “obscenity” ng isang produksiyon ay kinakailangang maidentipika at nararapat masuri nang may kahusayan at kainaman.

Sa isang sitwasyong ang mga tumatangkilik sa palabas pantelibisyon o pampelikula ay walang gabay ng magulang, o ng  edukasyon, o ng edukadong tao na maaaring sumagot ng tama sa mga tanong at magbigay linaw sa malalabong bahagi, ano ang ating uunahin: ang kalayaan sa pagpapahayag o ang kapakanan ng masa?


“Hindi mo maaaring subuan ng kanin ang isang sanggol na hindi man lamang marunong pang sumuso.”

Isang napakalaking impluwensiya ang mga bagay na ating napanunuod sa pamamaraan kung paano natin binubuo ang ating pamumuhay. Kung tutuusin, ang mga gawi natin ay hitik na bunga ng ating mga nakikita. Pinatutunayan ng napakaraming pananaliksik na ang paningin ang may pinakamalaking porsiyentong naiaambag sa pagkatuto ng isang indibidwal. Bilang patunay, isang artikulo sa Microsoft Encyclopedia Premium (MEP) 2009ang nailimbag at nagsasaad na wala nang iba pang nakauungos sa paraang biswal kung pagkolekta ng impormasyon ang pag-uusapan.

“More information is conveyed visually than by any other means.” (sipi mula sa MEP 2009).

Hindi baga’t sa sobrang laki ng nagiging epekto ng mga pelikula at telebisyon sa Pilipinas, ang “panunuod” ay isang pangkasanayang iminumungkahing idagdag na sa apat na na iba pang “macro-skills”?

Isipin natin, ano na lamang ang maaaring kahantungan kung ang ipakikitang mga materyal sa masa ay naglalaman ng mga hindi kaaya-aya at magagaspang na tema? Imposible kayang magkaroon din ng dibisyon sa kanilang mga pag-iinterpreta halintulad ng mga debate sa Kongreso? Ano marahil ang maaaring mangyari kung ang tama ay naging mali at ang mali ay naging tama? Kung magkagayon, masasabi pa bang nagagampanan ng MTRCB ang tungkulin nitong salain ang iba’t ibang mga palabas at bigyang desisyon ang mga nararapat at hindi?

Sabihin na nating angkop ang klasipikasyon kung ang isang panuorin ay G (General Patronage), PG (Parental Guidance), o SPG (Strict Parental Guidance), paanong nakasisiguro ang MTRCB na:

  1. Susundin (lalo na ng mga kabataan) ang mga marka o babala na ibinigay nito?
  2. May gabay ng magulang ang bata sa tabi nito habang nanunuod?
  3. May sapat na kaalaman ang magulang sa paggabay sa batang nanunuod?
  4. May kakayahan ang magulang na sagutin nang tama ang mga katanungan ng bata?

Maraming pamamaraan upang bigyang porma ang isang mensahe. Maraming pamamaraan upang manipulahin ang isipan ng mga manunuod. Marami ring pamamaraan upang magbigay babala. Ngunit, kung wala pang sapat na edukasyon ang maraming tao kung papaano nararapat tangkilikin o bigyang pananaw ang maseselang paksa, mananatili tayong mapapaso sa mga maling nagmumukhang tama.


Sinasabing ang edad kung saan ang normal na tao ay nagkakaroon na ng kakahayang isegriga ang mali sa tama at humusga nang rasyonal sa kanyang paligid ay nasa pagitan ng 16 hanggang 18 (age of discernment). Sa mga edad na ito nakokompleto ang isang partikular na bahagi ng ating utak (frontal lobe) na responsable sa pamamaraan ng ating paghusga. Sa mga kabataang hindi pa nakaaabot sa kakayahang humusga nang tama sa mali at hindi pa ganap ang pag-unawa sa mga bagay-bagay, mahirap isipin kung gaano kalaki (at kalawak) ang magiging komplikasyon ng mga maseselang mga panuorin.

Bilang karagdagang sanggunian, isang dalubhasa sa Sikolohiya ang nagpanukala ng isang konsepto sa larangan ng Developmental Psychology (Jean Piaget: Preoperational Period re Egocentrism). Inilahad niya na ang mga batang may edad 2-7 taong gulang ay may kaugaliang paniwalaan lamang ang alam at inaakala niyang tama. Sa madaling salita, kumikiling ang bata sa sarili niyang pag-iisip nang wala nang ano mang pagtatangka na magtimbang pa sa mga variable sa paligid. Ito ay isang kritikal na bahagi ng tao na kapag hindi naitama ay nakakikilabot ang kahihinatnan.

Hindi maaaring balewalain ang mga makabuluhang aspekto sa mga ganitong usapin. Kung ang tinatalakay ay ang kapakanan ng kabataan, walang kahit na anong maliit na pananaliksik ang hindi dapat bigyang pansin.


Sinasabing “tao” ang pinakamahalagang sangkap sa isang estado. Bilang ambag sa hinahangad na pagkakaisa at kaunlaran, isang malaking bagay ang patuloy na pag-unawa at paglimi natin sa mga bagay na higit na nakaiimpluwensiya sa atin bilang mga mamamayan ng isang bayang hindi pa ganap ang pag-unlad. At, tunay ngang hindi natin makakamit ang lubusang pag-asenso kung ang mga bagay na maaaring makapagpasama sa atin ay nasa mismong harapan na natin; komportableng makikita anumang oras naisin; madaling mapapanuod anumang panahon gustuhin.

Ayon sa Banal na Kasulatan:

I Tesalonica 5:21-22

Subukin ninyo ang lahat ng mga bagay, ingatan ninyo ang mabuti;

Layuan ninyo ang bawa’t anyo ng masama.

Isa itong banal na kautusan kung paanong sa kabila ng nagkalat na anyo ng kasamaan sa paligid, ang tao ay inaatasang umiwas sa mga ito. Kung susumahin, malaking ambag sana ang maibabahagi ng MTRCB sa pagkatupad ng talatang nabanggit kung mas magiging maigi at mahigpit ang mga pamantayan at ang pagpapatupad ng mga ito.

Panghuli, huwag sana nating kaliligtaan na kung mananatiling ipinalalabas, ipinababasa, at ipinaririnig sa masa ang mga palatuntunan at panuoring makalalason sa pamamaraan ng pag-iisip at paggawa ng sinuman, hindi kailanman magiging sapat ang SPG lamang.

Mga sanggunian:

Microsoft Encarta Premium, 2009

Encyclopedia Britannica Ultimate Reference Suite